W dzisiejszych czasach odległość między ludźmi jest zaskakująco mała.
Mówi się, że żyjemy w epoce jednostki, każdy we własnym świecie. W pociągu prawie wszyscy patrzą w telefon. Ramiona niemal się stykają, a jednak nikt nie zna imienia sąsiada.
Może właśnie dlatego, że żyjemy osobno, inni wydają nam się tak bliscy.
Dlaczego obcy nas ciekawią
Gdy rozmów twarzą w twarz jest mniej, osoba obok zajmuje więcej miejsca w wyobraźni. Jest miła czy zła? Skoro nic nie wiemy, głowa błyskawicznie pisze kilka możliwych historii.
Ktoś, z kim raz rozmawialiśmy, budzi mniej niepokoju. Wystarczy wiedzieć: „spokojny człowiek” albo „była dla mnie życzliwa”. Mały znak przyjaźni bardzo uspokaja.
Oto współczesna dziwność: przez ekran łączymy się z przyjaciółmi, a człowiek dwadzieścia centymetrów dalej pozostaje zagadką.
Każdy nosi własny mały wszechświat
W tym samym wagonie ktoś odpisuje z pracy, ktoś czeka na wiadomość od ukochanej osoby, ktoś tłumi śmiech przy filmiku, a ktoś czyta wiadomości i martwi się o jutro. Jedno miejsce, wiele światów.
Obcy może niepokoić, ale jest też otwartą możliwością. Groźnie wyglądający mężczyzna może ustąpić miejsca. Chłodna sprzedawczyni może okazać się serdeczna. Jedno przypadkowe zdanie może rozpocząć dobry moment.
To trochę codzienna fizyka kwantowa: dopóki nic się nie wydarzy, historia nie jest ustalona. Brzmi przesadnie, ale dzięki temu miasto jest ciekawsze.
Ani nadmierna czujność, ani udawana obojętność
Uważanie na wszystkich męczy. Zmuszanie się, by nikogo nie zauważać, także. Można naturalnie: krótkie spojrzenie, skinienie głową, jedno słowo, jeśli pasuje. A jeśli dziś potrzebujemy własnego świata, spokojnie patrzymy w telefon.
Nie trzeba wymuszać bliskości ani dystansu. Wybierzmy odległość wygodną na dany dzień.
Niepewność to nie tylko lęk; znaczy też, że świat nie został jeszcze dopisany do końca. Kogo dziś spotkamy i jaki będzie dzień? Odpowiedzi są otwarte.
Żyjemy blisko i daleko, razem i osobno. Może nie musimy rozwiązywać tej sprzeczności. Możemy trochę cieszyć się jej tajemnicą.
コメント